Ε. Φ.: Χριστόδουλε, ευχαριστώ καταρχήν για το χρόνο που βρήκες ώστε να δώσεις τη συνέντευξη. Ξέρουμε ότι είσαι γέννημα θρέμμα του ΣΟ Παγκρατίου. Πως ακριβώς ξεκίνησες να παίζεις σκάκι;

Χ. Γ.: Σκάκι έμαθα από ένα θείο μου, αδελφό του πατέρα μου, σε σχετικά μικρή ηλικία 9-10 ετών. Στην αρχή παίζαμε λίγο μαζί και μετά ξεκίνησα να παίζω με άλλα παιδιά σε ένα χωριό στη Χαλκιδική, απ’όπου κατάγομαι, και πήγαινα κάθε καλοκαίρι. Όταν ήμουν γύρω στα 15 ήρθε κάποιος κύριος τον οποίο φιλοξενούσαμε, ο οποίος έπαιζε σχετικά καλά. Παίξαμε αρκετές παρτίδες μαζί, είχα χάσει τις πρώτες 28, του έκανα μια ισοπαλία στην 29η και τον κέρδισα στην 30ή σε 30 διαδοχικές μέρες. Ήμουν πολύ χαρούμενος όταν τον κέρδισα. Γύρισα στην Αθήνα και έψαξα να δω τι γίνεται. Ήταν περίπου το 1976 όταν έπαιξα σε ένα τουρνουά που διοργάνωσε ο δήμος Αθηναίων στον Προφήτη Ηλία. Εκεί συνάντησα ένα παιδί που έπαιζε στο Παγκράτι και μου μίλησε για το σκακιστικό σωματείο. Πήγα λοιπόν εκεί και με αγκάλιασαν, με έκαναν να νιώσω σαν να είμαι στο σπίτι μου. Κάπως έτσι ξεκίνησα και από εκεί και πέρα ο ΣΟ Παγκρατίου ήταν το στέκι μου, απέκτησα φίλους και όποτε είχα ελεύθερο χρόνο έπαιζα σκάκι εκεί.

Ε. Φ.: Ποιες θυμάσαι να είναι οι μεγαλύτερες αγωνιστικές επιτυχίες σου;

Χ. Γ.: Το 1980 είχα ισοβαθμήσει στην 1η θέση του πρωταθλήματος Ελλάδος νέων και μετά έπαιξα με την εθνική νέων στη Βαλκανιάδα στην Κωνσταντινούπολη. Επίσης έπαιξα σε διάφορα τουρνουά στο εξωτερικό. Σε ένα διεθνές open στο Βέλγιο, το 1982, βγήκα 2ος και πήρα ένα σχετικά καλό έπαθλο με το οποίο …συνέχισα να κάνω διακοπές στην Ευρώπη! Και όταν έγινα FIDE Master ήταν επιτυχία για την εποχή εκείνη.

Ε. Φ.: Τα τελευταία χρόνια όμως δεν σε βλέπουμε να αγωνίζεσαι συχνά…

Χ. Γ.: Όντως δεν αγωνίζομαι. Ο κύριος λόγος είναι επειδή είχα πάει στην Αμερική για πολλά χρόνια. Δυστυχώς στο αγωνιστικό σκάκι χρειάζεται να αφιερώσεις πολύ χρόνο. Όσοι ασχολούνται με άλλες δραστηριότητες και δεν είναι επαγγελματίες σκακιστές είναι σχεδόν αδύνατο να παίξουν αγωνιστικό σκάκι υψηλού επιπέδου. Αυτό πιστεύω είναι και ένα από τα προβλήματα του ελληνικού σκακιού. Αν θέλει να τραβήξει κόσμο πρέπει να δημιουργήσει άλλη δομή, όπως γρήγορες παρτίδες ώστε να μην είναι τόσο χρονοβόρο και απαιτητικό. Να τους προσφέρει δηλαδή τη χαρά ότι αγωνίζονται χωρίς να χρειάζεται να παρατήσουν ότι άλλο κάνουν για να ασχοληθούν με το σκάκι.

Ε. Φ.: Εσένα σου λείπει το αγωνιστικό σκάκι;

Χ. Γ.: Ναι, μου λείπει αλλά παίζω στο internet οπότε το καλύπτω κάπως. Θα ήθελα να παίζω περισσότερο αγωνιστικά αν δεν ήταν τόσο χρονοβόρο.

Ε. Φ.: Πόσα χρόνια έλειψες στην Αμερική και ποια ακριβώς ήταν η επαγγελματική σου σταδιοδρομία;

Χ. Γ.: Στην Αμερική πήγα το 1989 χάρη σε μία υποτροφία, αφού πρώτα τελείωσα εδώ το πολυτεχνείο, πήγα στρατό και δούλεψα σε μια κατασκευαστική εταιρία. Όταν τελείωσα τις σπουδές μου εκεί, έμεινα και δούλεψα στη Wall Street για αρκετά χρόνια ως partner σε μία εταιρία. Την εταιρία αυτή την πουλήσαμε μετά, πήρα κάποια λεφτά και αποφάσισα να ασχοληθώ με τη διαχείριση των δικών μου χρημάτων και επιχειρήσεων.

Ε. Φ.: Στα δικά μας, βλέπεις διαφορές ανάμεσα στο αμερικάνικο και το ελληνικό σκάκι;

Χ. Γ.: Λείπω πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη και δεν είμαι ενήμερος για το σκάκι εδώ. Στην Αμερική όταν πρωτοπήγα δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ αλλά αργότερα έμαθα δύο σκακιστικά κλαμπ, το Manhattan Chess Club και το Marshall Chess Club. Είχα πάει κάποιες φορές αλλά το κλίμα ήταν εντελώς ψυχρό και δεν αισθάνθηκα ότι ήμουν ευπρόσδεκτος. Γενικά δεν ένιωθα ότι ήθελα να παίζω εκεί. Νομίζω πάντως ότι στην Αμερική το σκάκι σε σχέση με τα μεγέθη δεν θεωρείται τόσο σημαντικό. Στην Ελλάδα ασχολούνται ποσοστιαία περισσότεροι. Έχεις καλή εικόνα αν είσαι σκακιστής. Δηλαδή αν κάποιος εδώ πει ότι ασχολείται με το σκάκι θα το λάβουν θετικά ενώ στην Αμερική μάλλον θα τον κοιτούν περίεργα. Στην Αμερική όποιος ασχολείται με το σκάκι ασχολείται επαγγελματικά, για να βγάλει λεφτά. Δεν υπάρχει αυτό που υπήρχε παλιά στην Ελλάδα, που πήγαινες στο σύλλογό σου, έπαιζες, έκανες παρέες, βγαίνατε μαζί. Στην Αμερική γίνονται τουρνουά, κάνεις μαθήματα και προσπαθείς να βγάλεις λεφτά… Το οποίο παρεμπιπτόντως γίνεται και στην Ελλάδα τώρα…

Ε. Φ.: Μια και είσαι επαγγελματίας του χρηματιστηριακού χώρου, μπορείς να μας πεις αν υπάρχουν ομοιότητες στον τρόπο σκέψης των πετυχημένων επενδυτών και των κορυφαίων σκακιστών, τουλάχιστον σε επίπεδο μεθοδολογίας;

X. Γ.: Κοίτα, υπάρχουν κάποιες ομοιότητες αλλά δεν πρέπει να το μεγαλοποιήσουμε. Το σκάκι είναι πιο ελεγχόμενο. Στον επενδυτικό χώρο υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες, είναι πιο σύνθετη και δύσκολη η ανάλυσή του. Τώρα, στη μεθοδολογία έχουν κάποια κοινά. Και στα δύο πρέπει να βλέπεις αντικειμενικά την κατάσταση που υπάρχει μπροστά σου και προσπαθείς να πάρεις κάποιες αποφάσεις για το τι θα κάνεις μετά. Επίσης και στα δύο παίζει αρκετά μεγάλο ρόλο η ψυχολογία. Δηλαδή αν στο σκάκι παίξεις μια “πατάτα” πρέπει να μην πέσει η ψυχολογία σου και να αρχίσεις να αμύνεσαι καλύτερα. Το ίδιο και στις επενδύσεις. Δηλαδή αγοράζεις μια μετοχή και πάει κάτω, η μεθοδολογία εκεί είναι να αναλύσεις αυτή τη μετοχή… Θέλω να την κρατήσω κι άλλο; Έχουν αλλάξει τα δεδομένα; Πρέπει επίσης να γνωρίζεις το ρίσκο που αναλαμβάνεις, όπως και στο σκάκι. Νομίζω άλλο κοινό είναι ότι και στα δύο πρέπει να έχεις πειθαρχία, στρατηγική και τακτική.

Ε. Φ.: Ένας φίλος μου είπε ότι αν στο χρηματιστήριο καταφέρνεις να παίζεις σαν 2200 θα είσαι στους κερδισμένους της αγοράς. Εσύ συμφωνείς με αυτή την αντιστοιχία;

Χ. Γ.: Στις χρηματαγορές ασχολείται εκατομμύρια κόσμος ενώ με το σκάκι ασχολείται μια μικρή ομάδα ανθρώπων. Τώρα για το 2200 δεν ξέρω. Επειδή υπάρχει μεγάλη ρευστότητα στις αγορές πολλοί βγάζουν λεφτά αλλά και πολλοί καταστρέφονται ή απολύονται. Δεν είναι σαφές αυτό. Επίσης στις αγορές χρειάζεσαι τύχη. Βέβαια και στο σκάκι χρειάζεσαι τύχη αλλά όχι τόσο πολύ, αν είσαι καλός είσαι καλός. Όσον αφορά την αντιστοιχία, πιστεύω ότι αν κάποιος παίζει σαν 2200 θα βγάζει λεφτά αλλά όχι πολλά. Δηλαδή θα είναι ένας μέτριος ή κακός επενδυτής στη Wall Street και το πιο πιθανό είναι να απολυθεί πριν προλάβει να βγάλει καλά λεφτά.

Ε. Φ.: Για να ξαναγυρίσουμε στα σκακιστικά, τα τελευταία τρία χρόνια είσαι χορηγός και πρόεδρος του ΣΟ Παγκρατίου. Οργανωτικά ο σύλλογος έχει μεταμορφωθεί σε έναν από τους καλύτερους της Αθήνας. Είσαι όμως ικανοποιημένος από την αγωνιστική πορεία της ομάδας;

Χ. Γ.: Στον ΣΟ Παγκρατίου είμαστε μια παρέα που συνδεόμαστε μεταξύ μας εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να ξαναφτιάξουμε το σύλλογο ως στέκι. Δηλαδή να είναι ένας χώρος όπου να μπορούν να έρχονται νέοι και όσοι θέλουν να ασχοληθούν με το σκάκι είτε με μαθήματα είτε με διαλέξεις είτε μέσω internet είτε αγωνιστικά. Να είναι ένας χώρος ζεστός, να είναι σαν το προσωπικό μας κλαμπ. Έτσι θυμάμαι τον ΣΟ Παγκρατίου. Εμένα το σκάκι με βοήθησε πολύ στη ζωή μου. Έκανα στενούς φίλους. Έκανα ταξίδια, με βοήθησε να πάω στην Αμερική, να βρω δουλειά στην Αμερική. Από το σύλλογο είμαι πολύ ικανοποιημένος, έχουμε όντως έναν από τους καλύτερους στην Αθήνα και ασχολείται πολύς κόσμος. Λειτουργούμε αρκετά καλά και σαν διοικητικό συμβούλιο. Έχουμε αρκετά παιδιά τα οποία κάνουν μαθήματα. Έχουμε επίσης δύο ομίλους, τον ΣΟ Παγκρατίου αλλά και τον ΣΜΑΟ Καισαριανής ο οποίος έκανε μια εκπληκτική πορεία φέτος και ανέβηκε στη Β’ εθνική. Γενικά γίνεται μία αρκετά καλή δουλειά. Ο στόχος μας όταν ανανεώθηκε ο σύλλογος ήταν μέσα σε μια πενταετία να έχουμε μια αξιόλογη ομάδα. Ο σκοπός μας δεν είναι να κάνουμε πρωταθλητισμό, εμείς είμαστε πιο πολύ του μαζικού αθλητισμού. Δεν έχουμε κρατική χρηματοδότηση και βοηθούν όλα τα μέλη. Αυτό δίνει και την αίσθηση ότι ο σύλλογος δεν είναι προσωπικός αλλά ανήκει σε όλους μας.

Ε. Φ.: Ναι, αλλά για τη φετινή αγωνιστική πορεία του ΣΟ Παγκρατίου;

Χ. Γ.: Για μένα και οι δύο σύλλογοι είναι το ίδιο. Ο ΣΟ Παγκρατίου έχει το εξής πρόβλημα: έχει πολλούς καλούς παίκτες αλλά σχετικά ανενεργούς, ασχολούνται με άλλα πράγματα και φυσικά δεν είναι επαγγελματίες σκακιστές. Αποτέλεσμα είναι ότι υπήρχε μια αστάθεια αποτελεσμάτων και μείναμε στη Γ’ εθνική. Οπότε ένα κομμάτι είναι πως τους ανενεργούς παίκτες θα τους κάνουμε ενεργούς. Αλλά κι αυτό δεν μας απασχολεί πάρα πολύ. Το σημαντικό είναι να λειτουργεί ο σύλλογος, να έχουμε πολλά παιδάκια, να κάνουμε τουρνουά. Να είναι σαν ένα στέκι σκακιστικό. Νομίζω ότι του χρόνου θα καταφέρει και η Καισαριανή να μείνει στην Β’ εθνική και το Παγκράτι να ανέβει. Ελπίζω σε 2-3 χρόνια να δημιουργήσουμε καλούς έφηβους και νεάνιδες και σιγά-σιγά να ξαναγυρίσουμε στην Α’ Εθνική. Ο στόχος μας είναι να γίνει το Παγκράτι όπως ήταν στην δεκαετία του ‘70 και ‘80 τόσο αγωνιστικά όσο και σαν στέκι σκακιστών.

Ε. Φ.: Είσαι λοιπόν από τους ανθρώπους που αποδεικνύουν έμπρακτα την αγάπη τους για το σκάκι. Τι πιστεύεις ότι λείπει από το ελληνικό σκάκι ώστε να κάνει το μεγάλο άλμα προς την κορυφή;

Χ. Γ.: Χωρίς να ξέρω θα έλεγα τύχη. Να βρεθεί κάποιο μεγάλο ταλέντο να ασχοληθεί με το σκάκι. Αλλά δεν γνωρίζω αν χρειάζονται κίνητρα. Δηλαδή αυτό που δεν ξέρω είναι αν ο Topalov, o Carlsen ή o Aronian είναι τυχαία δημιουργήματα, ότι βρέθηκε στη Βουλγαρία ένα ταλέντο και έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής, ή αν προέρχονται από συστηματική και οργανωμένη δουλειά. Για παράδειγμα, στη Νορβηγία δε νομίζω ότι γίνεται τρομερή δουλειά σε σχέση με εδώ αλλά έτυχε και βγήκε ένας φοβερός Carlsen. Στη Βουλγαρία ίσως δουλεύουν καλύτερα αλλά και εκεί δε νομίζω γιατί ο πρώτος με τον δεύτερο έχουν μεγάλη διαφορά. Στην Αρμενία ίσως είναι πιο κοντά τα πράγματα γιατί εκτός από τον Aronian υπάρχει και μια στρατιά άλλων που είναι αρκετά ισχυροί. Αυτό ίσως δείχνει τι οικονομικές ευκαιρίες υπάρχουν στις διάφορες χώρες. Αν είσαι από την Αρμενία είναι καλή διέξοδος να ασχοληθείς με το σκάκι και επαγγελματικά και οικονομικά. Από το ελληνικό σκάκι είναι πιθανό να λείπουν κάποια κίνητρα που να προσελκύσουν περισσότερο κόσμο… Αλλιώς, αν κάποιος είναι έξυπνος και ικανός γιατί να μη γίνει γιατρός ή δικηγόρος ή κάτι άλλο όσο το σκάκι δεν τον ανταμείβει ανάλογα;

Ε. Φ.: Από ποια website παρακολουθείς τις σκακιστικές εξελίξεις; Είναι το greekchess.com στις επιλογές σου;

Χ. Γ.: Κυρίως μπαίνω στο ICC όπου παίζω και παρτίδες, στο playchess.com, στο chessbase.com… Aπό τα ελληνικά βασικά κοιτάω το greekchess.com και φυσικά το δικό μας, το athenschess.gr.

Ε. Φ.: Και κάτι που θα ενδιαφέρει πολλούς… έχεις να προτείνεις καμμία καλή μετοχή για τους αναγνώστες μας; :))

Χ. Γ.: Υπάρχουν πολλές μετοχές που είναι σχετικά φθηνές. Βέβαια, βρισκόμαστε στο μέσο μιας μεγάλης χρηματοοικονομικής κρίσης, η οποία νομίζω ότι θα συνεχιστεί για αρκετό καιρό. Σήμερα μπορείς να αγοράσεις πολύ φθηνά κάποιες εταιρείες που είναι οι καλύτερες στον κλάδο τους. Για παράδειγμα, πρόσφατα αγόρασα μετοχές της εταιρείας ΑΚΤΩΡ που είναι η μεγαλύτερη κατασκευαστική στην Ελλάδα. Κατέχει ένα σημαντικό ποσοστό της Αττικής Οδού, το οποίο μόνο αυτό ισούται με τη χρηματιστηριακή αξία της εταιρείας. Οπότε στην ουσία αγοράζεις μόνο το κομμάτι της Αττικής Οδού που αποφέρει σταθερό έσοδο και τα άλλα τα αγοράζεις τζάμπα, έχει ακίνητα, αιολικά πάρκα, εταιρία συλλέξεως απορριμμάτων, κλπ. Είναι μεγάλη ευκαιρία να αγοράσει κάποιος μετοχές σήμερα. Νομίζω ότι οι κυβερνήσεις έχουν πάρει σωστά μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης, τα οποία θα αποδώσουν κάποια στιγμή. Βρισκόμαστε σε μία κρίσιμη ιστορική καμπή, είχαμε δυο ακραία συστήματα το σοσιαλιστικό σύστημα, που έδειξε ότι δεν λειτουργεί, και το ελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα που φαίνεται ότι ούτε αυτό λειτουργεί. Οπότε είμαστε σε ένα σταυροδρόμι… Βλέπω ότι στο μέλλον θα υπάρχει μεγαλύτερος κρατικός παρεμβατισμός και στο τέλος θα υιοθετηθεί ένα μεικτό σύστημα σε παγκόσμιο επίπεδο…

ΥΣ GreekChess.com:
(Οι απόψεις του Χ. Γερογιάννη είναι προσωπικές και σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να εκληφθούν ως προσφορά, συμβουλή, πρόταση για αγορά ή πώληση των κινητών αξιών οποιασδήποτε αναφερομένης στην ιστοσελίδα εταιρείας ούτε ως προτροπή για την πραγματοποίηση οποιασδήποτε μορφής επενδύσεων.)

Ε. Φ.: Ευχαριστούμε Xρήστο, και για τις αναλύσεις και για τη συνέντευξη!

Η ελληνική ομάδα:

1. Ι. Παπαϊωάννου (GM 2597)
2. B. Κοτρωνιάς (GM 2587)
3. X. Μπανίκας (GM 2572)
4. Σ. Χαλκιάς (GM 2584)
5. Δ. Μαστροβασίλης (GM 2572)

Στις γυναίκες:

1. Έ. Ντέμπο (WGM 2446)
2. Ά. Μπότσαρη (WGM 2308)
3. M. Mακροπούλου (WGM 2265)
4. K. Φαχιρίδου (WIM 2248)
5. A. Στείρη (WIM 2171)

– Χ. Μπανίκας (GM) στον ΦΟ Νέου Ηρακλείου (από ΑΟ Κύδων Χανίων)
– Γ. Σουλεΐδης (IM) στον ΣΑΣ Κορωπίου (από ΑΟ Κύδων Χανίων)
– Α. Σανδαλάκης στον ΣΑΣ Κορωπίου (από ΑΟ Κύδων Χανίων)
– Ν. Γαβριλάκης (IM) στην ΠΣ Περιστερίου (από ΣΑΣ Κορωπίου)
– Β. Παπαδοπούλου (WIM) στην ΠΣ Περιστερίου (από ΦΟ Νέου Ηρακλείου)
– Α. Κοφίδης (ΙΜ) στον Πανιώνιο (από ΕΕΣ Κορυδαλλού)
– Τ. Λυριντζάκης (IM) στην ΣΑ Γαζίου (από ΣΟ Ηρακλείου)
– Α. Καραγιάννης (IM) στον ΣΟ Μυτιλήνης (από ΑΣΟ Αιγίου)
– Π. Πανταβός (ΙΜ) στον ΣΟ Πετρούπολης (από ΣΑΣ Κορωπίου)
– Β. Κοτρότσος (FM) στον ΑΣ Παπάγου (από ΣΟ Χαλανδρίου)
– Ε. Γαζής (FM) στον ΑΟ Πεύκης (από Παράδεισο Αμαρουσίου)
– Γ. Δημητριάδης (FM) στον ΑΟ Ζήνων Γλυφάδας (από Τιμολέων Κορίνθου)
– Μ. Τασσοπουλος στον ΑΟ Δεξαμενής Μεταμόρφωσης (από ΦΟ Νέου Ηρακλείου)
– B. Παργινός στον ΣΟ Ηρακλείου (από ΟΑΑ “Ηράκλειο”)
– Α. Κωστούρος στον Δία Πετρούπολης (από ΑΣΟ Αιγίου)
– Ο. Παναγιωτόπουλος στον Δία Πετρούπολης (από ΦΕΣ Κάντζας)
– Κ. Πλεύρης στον Δία Πετρούπολης (από ΑΣΟ Αιγίου)
– Υ. Μανωλαράκη στον ΣΟ Ηρακλείου (από ΟΑΑ “Ηράκλειο”)
– Ε. Καραχάλιου στην ΕΠ Μελισσίων (από ΑΕΚ)
– Μ. Πετσετίδη στην ΑΕΚ (από ΦΟ Νέου Ηρακλείου)
– Ζ. Ιορδανίδου στην ΠΣ Περιστερίου (από ΦΟ Νέου Ηρακλείου)
– Ε. Νικολαΐδου στον Δία Πετρούπολης (από ΑΟ Κηφισιάς)

κτλ…

Τελικά ο Barack Obama τα κατάφερε. Έγινε ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ.

Η νίκη του όμως είναι ακόμα πιο σημαντική αν λάβει υπόψη κανείς ότι:

• Είναι στη γερουσία μόνο 3 χρόνια (δεν πρόλαβε καν να τελειώσει η 1η του θητεία)
• Είναι δεύτερης γενιάς Αμερικανός με καταγωγή από την Κένυα
• Ήταν παντελώς άγνωστος πριν βάλει υποψήφιος για πρόεδρος

Κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα θα ήταν το εξής:

Ένας Έλληνας πολίτης Αλβανικής, Ρομανικής η Βουλγαρικής καταγωγής με 3 χρόνια θητεία στη βουλή καταφέρνει και γίνεται πρωθυπουργός της Ελλάδος.

Αυτά βέβαια για τους περισσότερους Έλληνες είναι κάτι το αδιανόητο.

Στην Αμερική όμως ο Barack Obama τα κατάφερε. Δεν τον σταμάτησε το χρώμα του, το ότι δεν ήταν πλούσιος και το ότι δεν είναι καθαρόαιμος Αμερικανός για τουλάχιστον 5 γενεές.

Πράγματι λοιπόν η Αμερική προσφέρει ευκαιρίες σε αυτούς που τις αξίζουν.

Το ερώτημα λοιπόν είναι το εξής:

Μας λέει συνέχεια ο αριστερός τύπος και όλη η δημοσιογραφική κοινότητα και γενικά όλη η αριστερή σάρα και η μάρα σε αυτή τη χώρα (*greekchess.com note: εμείς θα προσθέταμε εδώ και τη δεξιά σάρα και μάρα!) το πόσο συντηρητικοί είναι οι Αμερικανοί και το πόσο προοδευτικοί είναι οι Έλληνες.

Μήπως τελικά δεν είναι έτσι τα πράγματα και η Ελληνική κοινωνία είναι άκρως συντηρητική ενώ η Αμερικανική κοινωνία είναι άκρως προοδευτική; Διότι εγώ τις ίδιες μουτσούνες βλέπω στην πολιτική σκηνή της Ελλάδος 50 χρόνια τώρα και τα ίδια επιχειρήματα από τα πολιτικά κόμματα. Τις ίδιες χαζομάρες ακούμε κάθε μέρα στα παράθυρα και τους ίδιους καραγκιόζηδες να λένε τις ίδιες κουταμάρες.

Ποιος άραγε είναι ο προοδευτικός, οι Αμερικανοί η εμείς;

Tην Κυριακή 2 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκαν οι αρχαιρεσίες της ΕΣΣΝΑ για την εκλογή του ΔΣ 2008-2012. Ψήφισαν οι εκπρόσωποι 62 σωματείων της Αττικής και έλαβαν

Ανανεωτική Συνεργασία: 38 ψήφους (62,3%) και 7 έδρες.

Νέα Σκακιστική Κίνηση: 13 ψήφους (21,3%) και 2 έδρες.

Αττική Σκακιστική Πρωτοβουλία: 10 ψήφους (16,4%) και 2 έδρες.

Ένα ψηφοδέλτιο ήταν λευκό. Εκλέγονται οι Λ. Αγγελάκης, Ι. Γαλάνης, Χ. Γκορίτσας, Π. Κολυβάς, Δ. Κεφάλας, Ι. Σπυρακόπουλος, Κ. Σκαπέρδας (Ανανεωτική Συνεργασία), Ο. Βαζελάκης, Κ. Σερετάκη (Νέα Σκακιστική Κίνηση), Ν. Κουκίδης και Δ. Σκυριανόγλου (Αττική Σκακιστική Πρωτοβουλία).